مهر مادر

رنج کشید مادر از جفایِ پسر لیک*        آن چه کشیدست هیچ رنج ندانَد  

رنج پسر بیش تر کشد پدر، امّا             چون پسر آدم نشد ز خویش برانَد

مادرِ بیچاره هرچه طفل کند بد                    راندن او را ز خویشتن نتواند

شیره ی مادر گر بُوَد به کاسه ی مادر   زان نچشد تا به طفلِ خود نچشانَد 

*لیک : امّا ، لیکن

چند پند

در دست بانویی ، به نخی گفت سوزنی            کای هرزه گَردِ بی سر و پا چه می کنی

ما می رویم تا که بدوزیم پاره ای                             هرجا که می رسیم ، تو با ما چه می کنی

خندید نخ که ما همه جا با تو همرهیم                       بنگر به روز تجربه تنها چه می کنی

هر پارگی به همّت من می شود درست                      پنهان چنین حکایت پیدا چه می کنی

در راه خویشتن ، اثر پای ما ببین                               ما را زخطّ خویش ، مجزّا چه می کنی

تو پایبند ظاهر کار خودی و بس                              پرسندت زمقصد و معنی چه می کنی

گر یک شبی ز چشم تو خود را نهان کنیم                 چون روز روشن است که فردا چه می کنی

جایی که هست سوزن و آماده نیست نخ                 با این گزاف و لاف ، در آن جا چه می کنی

خود بین چنان شدی که مرا ندیدی به چشم               پیش هزار دیده ی بینا چه می کنی

پندار ، من ضعیفم و ناچیز و ناتوان                         بی اتحّاد من ، تو توانا چه می کنی

پروین اعتصامی

*منبع : ^ ترفندخانه ^